Bazar Chorsu w Taszkencie: kopuła, działy, czego spróbować i jak dojechać

Chorsu oznacza po persku „skrzyżowanie”, dosłownie „cztery strumienie”: tu zbiegały się drogi starego miasta. Bazar ma też inną dawną nazwę, Eski Juva, i znany jest od średniowiecza, gdy na tym terenie stały karawanseraje, łaźnie i rzędy kramów.

Stare miasto wciąż go otacza. Na skraju bazaru wznosi się medresa Kukeldasz z około 1570 roku. Obok stoi meczet piątkowy założony w 1451 roku na koszt Chodży Ahrara, XV-wiecznego szejka z bractwa nakszbandijja, i przebudowany w czasach współczesnych. Zespół Hazrati Imam i Centrum Cywilizacji Islamskiej są kawałek taksówką na północ, dlatego w naszym planie Taszkent w jeden lub dwa dni łączymy Chorsu i Hazrati Imam w jeden poranek.

Budynek, który widzisz, jest współczesny. Po trzęsieniu ziemi w 1966 roku architekt Andriej Kosinski zaproponował przykrycie bazaru kopułami; pomysł zrealizowano mniej więcej dwadzieścia lat później, gdy w 1980 roku Władimir Azimow i Sabir Adyłow zaprojektowali nowy Chorsu. Prace przy głównej kopule toczyły się równocześnie z drążeniem stacji metra pod placem, a stację otwarto 6 listopada 1989 roku.

Kompleks otwarto w 1990 roku, a wykładanie płytkami wielkiej kopuły trwało do 1993 roku. Główna kopuła ma 86 metrów średnicy; siedem mniejszych kopuł wokół niej ma po 10–15 metrów. W lipcu 2026 roku Chorsu znalazł się wśród dziesięciu budowli modernistycznej architektury Taszkentu wpisanych na Listę światowego dziedzictwa UNESCO, razem ze stacjami metra, takimi jak Kosmonavtlar.

Pod kopułą, parter: mięso i nabiał, w wielkim pierścieniu lad. Tu znajdziesz suzmę, gęsty odcedzony jogurt, i katyk, kwaśne mleko.

Galeria na górze: sprzedawcy przypraw, z kminem do plowu i innymi przyprawami na wagę. Z galerii patrzysz z góry na cały pierścień lad pod kopułą.

Pod ziemią: korytarze techniczne i magazyny, których zwiedzający nigdy nie widzą.

Wokół kopuły: kryte rzędy z owocami, warzywami, ziołami, chlebem i słodyczami oraz osobne pawilony z ubraniami, artykułami gospodarstwa domowego i rękodziełem: instrumentami muzycznymi, rzeźbionymi szkatułkami, nożami i tkaninami.

Taszkencka lepioszka. Lżejsza i bardziej miękka niż samarkandzki chleb, z promienistym wzorem odciśniętym na brzegu. Świeża jest tylko przez kilka godzin, więc kup ciepłą i rwij ją rękami. Więcej w tekście Uzbecki chleb – lepioszka.

Samsa. Pieróg z mięsem pieczony w tym samym glinianym tandirze co chleb; na Chorsu kupuj ją gorącą.

Kurt. Małe białe kulki z solonego, suszonego kwaśnego mleka, bez dodatków lub z czerwoną papryką. Bardzo kwaśne i bardzo słone: poproś o jedną na spróbowanie.

Solone pestki moreli i orzechy. Solone jądra z pestek moreli obok migdałów, orzechów włoskich i pistacji.

Suszone owoce i nawat. Suszone morele, rodzynki w kilku kolorach, figi i nawat – kryształy cukru, które dodaje się tu do herbaty. Sprzedawcy oczekują, że spróbujesz.

Chorsu ma własną stację na niebieskiej linii Uzbekistońskiej, wykopaną metodą odkrywkową w samym środku placu bazarowego, gdy sam bazar był przebudowywany. Z centrum jedź na zachód bez przesiadki: Chorsu jest dwa przystanki od stacji Alisher Navoi, gdzie linia krzyżuje się z linią Czilonzor, i cztery od Kosmonavtlar. Stacja jest po drugiej stronie ulicy od bazaru.

Bilet: jedna opłata obowiązuje na dowolną odległość. Od 1 października 2026 roku przejazd kosztuje 2 500 sumów z kartą transportową ATTO lub aplikacją płatniczą i 3 000 sumów z papierowym biletem QR. Godziny: linie podziemne działają od 5:00 do północy. Dziesięć stacji, na których warto wysiąść, opisujemy w przewodniku Metro w Taszkencie.