Taszkent w 1 lub 2 dni: Hazrati Imam, Chorsu, metro i dalsza droga do Samarkandy

Taszkent jest duży: około 3,2 mln mieszkańców i mniej więcej 4 km od Chorsu do placu Amira Timura. Stare miasto wokół Chorsu i Hazrati Imam to niskie domy, meczety i bazar. Centrum, odbudowane po trzęsieniu ziemi w 1966 roku, to aleje, parki i modernistyczne budynki. Łączy je niebieska linia Uzbekistańska metra.

Lotnisko leży w granicach miasta, na południe od centrum. Loty międzynarodowe obsługuje Terminal 2, a krajowe Terminal 3. Dzieli je około 4 km drogą i kursuje między nimi bezpłatny autobus, co ma znaczenie, jeśli masz przesiadkę na lot do Urgenczu lub Buchary. Metro nie dociera do lotniska: weź taksówkę Yandex Go albo transfer. Zobacz też loty do Uzbekistanu.

Pociągiem przyjeżdżasz na jeden z dwóch dworców. Taszkent Centralny, przez miejscowych nazywany dworcem Północnym, przyjmuje Afrosiyob i pociągi dzienne, a tuż obok jest stacja metra Toshkent. Dworzec Południowy, około 7 km dalej, przyjmuje większość nocnych pociągów sypialnych. Dworzec jest podany na bilecie.

Hotel rejestruje cię po przyjeździe (zobacz rejestracja i odprawa celna). W hotelach, restauracjach i sklepach w centrum działają karty; na bazar miej przy sobie sumy w gotówce, jak wyjaśniamy w artykule karty, gotówka i napiwki.

Zacznij wcześnie, przed upałem. Zespół Hazrati Imam wyrósł wokół grobu taszkenckiego uczonego z X wieku, zwanego Kaffal, czyli ślusarz. Wokół jego dużego placu stoją medresa Barakhan z XVI wieku, meczet Tillya Sheikh i meczet Hazrati Imam. To czynne miejsce kultu: zakryj ramiona i kolana i weź chustę, jak opisujemy w artykule jak się ubrać.

Taszkent czci człowieka pochowanego w tym grobie, Abu Bakra Kaffala Shashiego, jako patrona miasta. Jego przydomek oznacza „ślusarz”: zamki były rodzinnym rzemiosłem, a tradycja pamięta go jako znakomitego rzemieślnika, a zarazem znawcę Koranu i hadisów oraz poetę. Druga część jego imienia pochodzi od Szasz, dawnej arabskiej nazwy Taszkentu. Kopulaste mauzoleum nad jego grobem zbudował w 1542 roku mistrz Gulyam Husayn. Jeśli lubisz opowieści snute na miejscu, nasze legendy Samarkandy i legendy Buchary podejmują wątek tam, gdzie kończy go Taszkent.

Za starymi kopułami wznosi się znacznie większa. Centrum Cywilizacji Islamskiej otwarto w marcu 2026 roku: jego sale prowadzą od Sogdiany po Timurydów, a w Sali Koranu pod 65-metrową kopułą spoczywa Mushaf Osmana, Koran z VII wieku. Zarezerwuj dwie–trzy godziny i z wyprzedzeniem kup bilet na określoną godzinę. Centrum jest otwarte do 22:00, więc możesz też wrócić po zmroku, by zobaczyć podświetloną fasadę. Bilety i trasę zwiedzania opisujemy w przewodniku po Centrum Cywilizacji Islamskiej.

Kawałek dalej, kilka minut taksówką, Chorsu handluje pod niebieską kopułą zbudowaną w 1990 roku, dziś jednym z dziesięciu taszkenckich budynków z Listy światowego dziedzictwa. Pod kopułą znajdziesz przyprawy, suszone morele, rodzynki, orzechy, chleb i kurt, małe kulki solonego suszonego jogurtu. Na skraju bazaru stoi medresa Kukeldash z około 1570 roku, która była zajazdem, twierdzą i muzeum, a od lat 90. XX wieku znów jest szkołą. Weź gotówkę i nastaw się na targowanie przy straganach; jak to robić, wyjaśnia nasz przewodnik co kupić w Uzbekistanie.

Więcej o kopule, działach bazaru i tym, czego spróbować, w naszym przewodniku po bazarze Chorsu.

Nazwa mówi, czym to miejsce zawsze było: chorsu to po persku „skrzyżowanie” albo „cztery strumienie”. Okrągły budynek pod niebieską kopułą zaprojektowali architekci Władimir Azimow i Sabir Adyłow z zespołem. O innych wielkich targach kraju przeczytasz w artykule bazary Uzbekistanu.

Zejdź na stację Chorsu i jedź niebieską linią Uzbekistańską w stronę centrum. Jedna stała opłata obejmuje dowolną odległość i dowolną liczbę przesiadek. Wysiądź na stacji Alisher Navoi: kopuły wspierają się na zwężających się kolumnach, a turkusowe ceramiczne reliefy przedstawiają sceny z poematów Nawoi. Dwa przystanki dalej jest Kosmonavtlar, otwarta w 1984 roku: ściany ciemniejące od błękitu do czerni, ceramiczne medaliony z Ulugh Begiem, Gagarinem i Tiereszkową oraz szklane gwiazdy w suficie. To jedyna stacja metra na liście UNESCO. Przepuść pociąg i poświęć każdemu peronowi dziesięć minut; fotografowanie jest dozwolone od 2018 roku.

Z Kosmonavtlar to krótki spacer na plac Amira Timura. Powstał jako park w 1882 roku, a obecną nazwę i konny pomnik Timura otrzymał w 1994 roku. Po jego południowej stronie stoi Muzeum Amira Timura, otwarte w 1996 roku, a od wschodu spogląda na niego modernistyczny Hotel Uzbekistan. Nieopodal jest Teatr im. Alisziera Nawoi, otwarty w 1947 roku, z sześcioma foyer rzeźbionymi w stylach sześciu regionów kraju. Bilet na operę lub balet to najprostszy sposób, by je zobaczyć. Na fontanny i światła Tashkent City i Magic City wybierz się z przewodnikiem na nasz spacer Wieczorny Taszkent.

Jeśli wolisz mieć do tego wszystkiego przewodnika i samochód, wybierz naszą wycieczkę po najważniejszych miejscach Taszkentu.

Państwowe Muzeum Historii, założone w 1876 roku, zostało ponownie otwarte w lipcu 2026 roku po dwóch latach remontu, a jego budynek z 1970 roku jest jednym z dziesięciu z Listy światowego dziedzictwa. Wśród jego skarbów jest buddyjski relief z Fayaz Tepe pod Termezem; na sale archeologiczne zarezerwuj godzinę.

Potem idź do Muzeum Sztuki Użytkowej. W 1896 roku dyplomata Aleksandr Połowcow kupił dom kupiecki i przebudował go w stylu środkowoazjatyckim; dziś mieści ponad 7 000 dzieł sztuki ludowej. Zobacz je przed zakupami w Samarkandzie i Bucharze: wyćwiczy twoje oko do dobrych suzani i ceramiki.

Plow jedz na obiad: do wieczora wiele kazanów jest już pustych. Spróbuj taszkenckiego narynu, potrawy samej stolicy: cienki, ręcznie krojony makaron z drobno posiekaną gotowaną koniną, podawany na zimno z cebulą i plastrami kiełbasy kazy albo na gorąco jako zupa. Więcej potraw w artykułach kuchnia uzbecka i plow w Uzbekistanie.

Na kolację wybierz Caravan przy ulicy Abdulli Qahhora: od 1999 roku serwuje kuchnię uzbecką i jest jedną z pierwszych restauracji tego rodzaju w mieście – to prywatny dom urządzony jak tradycyjny dom uzbecki, z ceramiką, suzani i małym dziedzińcem.