Mata w przedziale: weekendowy retreat jogi w Chiwie

Grupa spotyka się na dworcu Taszkent Południowy między 20:30 a 21:30 i wsiada do nocnego pociągu do Chiwy, do przedziału sypialnego. Zwykle pociąg to coś, co trzeba przetrwać w drodze na urlop. Tutaj jest jego pierwszą częścią. W przedziale nie ma sali konferencyjnej, nikt nie zagląda „na sekundkę”, a za oknem jest ciemno, więc nie ma też na co patrzeć. Zostaje rytm kół, herbata w szklance i ludzie, z którymi następnego wieczoru będziesz siedzieć w ciszy na pustyni.

Jedyne, o czym trzeba pomyśleć, to kolacja w drodze tam: możesz kupić ją w pociągu albo zabrać własną. Pociąg dojeżdża do Chiwy około jedenastej w sobotę rano. Więcej o samych pociągach znajdziesz w naszym przewodniku po pociągach w Uzbekistanie.

Z dworca grupa jedzie do hotelu, a o pierwszej siada do obiadu na starym mieście. Itchan Kala opisuje się zwykle datami i wymiarami, ale pierwsze, co zauważasz, jest prostsze: nie potrzebujesz tu żadnego transportu. Wszystko w obrębie murów dzieli krótki spacer. W trzy godziny z przewodnikiem grupa dochodzi do Kalta-Minor, Kunya-Ark, minaretu Islam Khoja i medresy Muhammad Amin-Khan, cały czas pieszo. Jeśli chcesz poznać historię tych miejsc, przeczytaj nasz artykuł Chiwa – stare miasto młodsze, niż wygląda.

O wpół do szóstej grupa wyjeżdża z miasta. Dwadzieścia minut później kończą się domy i zaczyna pustynia, i właśnie tam, gdy zachodzi słońce, odbywa się wieczorna praktyka. Potem powrót do Chiwy na kolację i czas wolny, choć po nocy w pociągu i dniu na nogach większość wybiera sen.

O szóstej rano na hotelowej werandzie jest jeszcze ciemno. Poranna praktyka zaczyna się przed wschodem słońca i kończy, gdy pierwsze światło dociera do starego miasta. Jeśli jest zimno, zajęcia przenoszą się na zadaszoną werandę albo do środka. Prawie nikt z przyjezdnych nie widzi Chiwy o tej porze; wszyscy inni jeszcze śpią.

Po śniadaniu grupa jedzie około 100 kilometrów, półtorej do dwóch godzin, w głąb Kyzył-kum do Ayaz-Kala. Najstarsza z tutejszych twierdz pochodzi z IV–III wieku p.n.e. i stanęła na granicy oazy i pustyni. Najlepiej zrozumieć ją, wchodząc pieszo na wzgórze i patrząc, przed czym strzegła: piasek na wszystkie strony. Obiad w obozie jurt; za dodatkową opłatą można przejechać się na wielbłądzie, całkowicie opcjonalnie. Historię tych twierdz opowiada nasz artykuł o pustynnych twierdzach Chorezmu.