Kompartımandaki Mat

Cuma gecesi saat dokuz sularında Taşkent-Yujniy garında kendi insanlarınızı hemen fark edersiniz: sırt çantalarından rulo yapılmış yoga matları çıkıyordur. Aynı insanlar o sabah toplantılarda oturuyor, “acil” işaretli e-postalara cevap veriyordu. Pazartesi sabah yedide yine bu perona dönmüş olacaklar. Spor ayakkabılarının tabanlarında Kızılkum kumu olacak. Ve iki gün değil de bir hafta geçmiş gibi tuhaf bir his.

Bunun için izin günü gerekmiyor. Gece trenine bir bilet gerekiyor.

Sizden Hiçbir Şey Beklenmeyen On Dört Saat

Tren genellikle tatile giderken katlanılan bir şeydir. Burada ise tatilin ta kendisi, birinci bölüm. Kompartımanda toplantı odası yok, kimse kapıdan “bir saniyeliğine” başını uzatmıyor, dışarısı çoktan karanlık, yani bakacak bir şey de yok. Geriye tekerleklerin ritmi, bardakta çay ve iki gün sonra bir kum tepesinde tam bir sessizlik içinde yan yana oturacağınız insanlar kalıyor.

Grup yol için akşam yemeğini kendisi getirir — kimi trende alır, kimi evden hazırlar. Cumartesiye kadar düşünmeniz gereken tek şey bu.

Cumartesi: Trafikte bekleyeceğinizden Daha Kısa Sürede Geçilen Bir Şehir

Tren Hive'ye on bir civarında varır. Grup istasyonda karşılanır, otele götürülür ve saat birde eski şehirde öğle yemeği yiyordur.

İçan Kale genellikle ölçüler ve tarihlerle anlatılır. Ama asıl ilk fark ettiğiniz şey başka: burada ulaşıma ihtiyacınız yok. Kale surlarının içindeki her şey birbirine yakın. Grup bir rehberle üç saatte Kalta Minor'a, Kunya Ark'a, İslam Hoca minaresine ve Muhammed Emin Han medresesine yürür — baştan sona yaya. Sıradan bir hafta sonu gezisinde bu, genellikle birinin “tamam, otobüse dönüyoruz” dediği andır. Burada bu cümle hiç kurulmaz.

Saat beş buçukta grup şehrin dışına çıkar. Yirmi dakika sonra şehir biter ve çöl başlar. Akşam pratiği tam orada, güneş batarken yapılır. Sonra Hive'de akşam yemeği ve serbest zaman — gerçi çoğu kişi onu uyuyarak geçirir.

Pazar: Pratik Karanlıkta Başlar

Sabah altıda otel terası hâlâ karanlıktır. Ekim sonunda Harezm'de güneş yediyi çeyrek geçe doğar. Bu yüzden sabah pratiği gün doğmadan başlayacak ve ışık eski şehrin surlarına tam vurduğunda bitecek şekilde zamanlanır. Bu gün doğumunu neredeyse hiçbir turist görmez — o saatte herkes hâlâ uykudadır.

Kahvaltıdan sonra grup Kızılkum çölüne, yaklaşık yüz kilometre uzaklıktaki Ayaz Kale'ye gider. Bu kale iki bin yıldan uzun süre önce vaha ile çölün sınırında inşa edilmiş. Onu anlamanın en iyi yolu tepeye yürüyerek tırmanmak ve gerçekte neye karşı koruduğuna bakmak: her yönde kum. Öğle yemeği bir yurt kampında. Ek ücretle deve gezintisi var, ama tamamen isteğe bağlı.

Öğleden sonra dörtte grup yeniden istasyondadır. Tren Taşkent'e doğru yola çıkar.

Pazartesi, 07:00

Tren Taşkent'e, herkesin iş günü başlamadan eve varabileceği kadar erken ulaşır. Dürüst olmak gerekirse bu aslında “pazar günü biten bir hafta sonu” değil, “cuma akşamından pazartesi sabahına”. Her iki yöndeki gece trenleri, hafta sonuna aksi hâlde kaybedeceği geceyi geri verir.

Acele Etmemeyi Kendine Öğreten Eğitmen

Diana Samadinova'nın kendi deneyi Ağustos 2018'de Heartfulness meditasyonuyla başladı. Kendi anlatımına göre pratik onu değiştirdi — ve onunla birlikte hayatını da. Kişisel bir ilgi olarak başlayan şey artık mesleği. Diana sertifikalı bir Heartfulness meditasyon eğitmeni ve yoga öğretmeni. Hareketin ana merkezi olan Haydarabad yakınlarındaki Kanha Shanti Vanam aşramında eğitim aldı ve Hindistan'da inzivalara katıldı. Temel sertifikaları uluslararası RYT-200 (IHYTP) ve Yogaschool'daki YTTC-100 öğretmen eğitimi kursu.

Ama özellikle bir sertifika, Diana'nın Hive'de grubu gerçekte nasıl yöneteceği hakkında daha çok şey söylüyor. Yoga Federasyonu ona doğum öncesi yoga — hamile kadınlara ders verme — sertifikası verdi. Çoğu eğitmen daha ileri, daha derine, daha zora gitmek isteyen öğrencilere alışkındır. Diana ise tam da bunu yapamayan insanlarla da çalışıyor. Bu tür bir pratikte bir esnemeyi sınırına kadar zorlamanın hiçbir anlamı yok; önemli olan nerede durulacağını tam olarak bilmek. Hive'ye gidenler deneyimli yogiler değil — omuzları gerilmiş hâlde bir iş haftasından çıkan insanlar ve bazıları matını ilk kez açacak. İhtiyaçları olan tam da böyle bir eğitmen.

Gün batımı pratiği de ona yabancı değil. Eylül'de Diana, Riviera alışveriş merkezinin terasında tibet çanaklarıyla bir akşam Yoga Sunset seansı yönetti. O kadar çok kişi geldi ki sonradan her birine “pratiğe güvendikleri” için tek tek teşekkür etti. Hive'de de fikir aynı olacak — yalnızca şehir terası yerine çölün kenarı ve çok daha az insan.

Eski şehirler de ona yeni değil. Bu sonbahar Buhara'da bir inziva düzenledi, yazın da bir grubu Aydarkul'a götürdü. Ofis dışında kurumsal inzivalar da düzenliyor — müşterileri arasında TBC Bank, UENTER inovasyon merkezi, OXYMED (Asklepiy), Rano Eco Village, BI Media ajansı ve Safia var. Doğrudan masa başından gelen insanlarla nasıl çalışılacağını çok iyi biliyor.

Bu gezide küçük bir ironi var. Diana ilk iki yılını Kırım'da, yedi yaşına kadar her yazı da Issık Göl'de büyükannesiyle büyükbabasının yanında geçirdiğini anlatıyor — büyük suların yanında geçmiş bir çocukluk. Ve Ekim'de bir grubu, en yakın denizin yüzlerce kilometre kum ötede olduğu bir yere götürecek. Belki de çölün sessizliğinin hiçbir şeyle doldurulması gerekmediğini tam da bu yüzden anlıyor.

Diana grupla birlikte Hive'ye gider — aynı tren, aynı yataklı vagon.

Pazartesi sabahki toplantıda biri hafta sonunuzun nasıl geçtiğini soracak. Dürüstçe cevap verebilirsiniz: “İki bin yıl ve bir gün doğumu.” Ya da sadece sessiz kalabilirsiniz. Hive bunu da öğretir.