Rano przewodnik i kierowca odbierają cię z hotelu i jedziemy na północny wschód do Gijduvanu, ok. 45 km od Buchary. Tu tradycyjnie zaczyna się szlak – od Abdulkhaliqa Gijduvaniego. Urodził się w Gijduvanie, uczył się u sufickiego mistrza Jusufa Hamadaniego i zmarł w 1179 roku; od niego zaczyna się linia Chwadżaganów, „mistrzów”. Wokół jego grobu stoją meczet, odbudowany w 2003 roku, i sadzawka. Naprzeciw sanktuarium wznosi się medresa zbudowana przez Ulugh Bega w 1433 roku – trzecia i ostatnia z jego medres, po Bucharze i Samarkandzie – z niebieską i turkusową glazurowaną cegłą na portalu.

Gijduvan ma własną szkołę ceramiki, znaną z ornamentu kwiatowego wśród wzorów geometrycznych. W najbardziej znanej rodzinnej pracowni w mieście pracuje szóste pokolenie garncarzy, a ich muzeum przechowuje ceramikę z wielu ośrodków Azji Środkowej. Zobaczysz cały proces, od gliny po piec. Obiad jemy w Gijduvanie, mieście słynącym w całym regionie ze smażonej ryby i szaszłyków.

Po południu jedziemy do okręgu Shofirkon, do Muhammada Arifa Revgariego. Urodził się w XII wieku we wsi Revgar, został uczniem Gijduvaniego i po śmierci nauczyciela stanął na czele Chwadżaganów. Jego kompleks obejmuje mauzoleum, meczet i pomieszczenia dla odwiedzających wokół ogrodowego dziedzińca.

W drodze powrotnej zatrzymujemy się w Anjirbog, rodzinnej wsi Mahmuda Anjira Faghnaviego. Urodzony pod Vobkentem, był cieślą, zanim został nauczycielem. Jego mauzoleum stoi wraz z meczetem, sadzawką i studnią, której wodę odwiedzający uważają za błogosławioną, w ogrodzie figowym: anjir znaczy „figa”. Wieczorem odwozimy cię do hotelu.

Warto wiedzieć: Jeśli chcesz, zatrzymamy się przy minarecie w Vobkencie, wysokim na ok. 40 m i zbudowanym w latach 1196–1198, na trasie między Gijduvanem a Bucharą.

Nocleg w Bucharze

Rano jedziemy do okręgu Romitan, do zespołu memorialnego Alego Romitaniego. Urodzony pod koniec XII wieku, był tkaczem i przez całe życie nie odchodził od krosna; czczony jest przydomkiem Azizon, „czcigodny”. Jego nauka przeszła na ucznia, Muhammada Babę Samasiego.

Baba Samasi spoczywa nieopodal, we wsi Simas. Zmarł w 1354 roku w wieku 95 lat. Według tradycji przepowiedział narodziny Bahauddina we wsi Qasri Hinduvon. Jego kompleks tworzą mauzoleum, meczet, studnia i ogród.

Następny jest Sukhar, dziś Yangi Hayot w okręgu Kogon, rodzinna wieś Sayyida Amira Kulala. Kulol znaczy „garncarz”, a on sam pochodził z rodziny garncarzy. Na polecenie Baby Samasiego przyjął młodego Bahauddina na ucznia i nauczył go podstaw drogi sufickiej, tradycji Chwadżaganów i zikru. Zmarł w 1370 roku i został tu pochowany. Garncarze wciąż przychodzą do jego grobu, a po wczorajszej wizycie w pracowni w Gijduvanie łatwo zobaczyć tę więź.

Po południu docieramy do ostatniego z siedmiu: Bahauddina Naqshbanda (1318–1389) w Qasri Orifon, ok. 10 km na północny wschód od Buchary. Kompleks przez stulecia rozrastał się wokół jego grobu. Chanakę na sufickie spotkania zbudowano za Abdulaziz-chana w latach 1544–1545, mały ceglany minaret w 1885 roku; są tu dwa meczety, niewielka medresa i Dakhmai Shakhon, cmentarz władców Buchary, a od 2004 roku działa muzeum opowiadające historię bractwa. Od 2023 roku kompleks jest częścią obiektu światowego dziedzictwa UNESCO „Jedwabne Szlaki: korytarz Zarafszan-Karakum”. Stąd to krótki przejazd z powrotem do hotelu.

Warto wiedzieć: W piątek południowa modlitwa wypełnia dziedzińce kompleksu Bahauddina Naqshbanda. Jeśli twój drugi dzień wypada w piątek, układamy pod nią kolejność zwiedzania.